Debunking de Regel van 7 percenten, Publiek dat Schadelijkste Mythe spreekt

Hebt u ooit het gezegde gehoord dat de mededeling slechts mondelinge 7% en non-verbal 93%, d.w.z. kinetisch gedrag en vocale verscheidenheid is? U hebt waarschijnlijk, en als u om het even welke betekenis bij allen hebt, hebt u het genegeerd.

Er zijn bepaalde „truths“ die vals primagezicht zijn. En dit is één van hen. Bewerend dat wat zegt u is het minste belangrijke deel van een toespraak eveneens beledigt niet alleen de intelligentie van uw publiek, maar uw eigen intelligentie.

De gehele doelstelling van de meeste toespraken is informatie te vervoeren, of een standpunt te bevorderen of te verdedigen. Zeker, kunnen de juiste vocale verscheidenheid en het kinetisch gedrag het proces helpen. Maar door hun eigenlijke aard, kunnen deze assistentactiviteiten slechts nadruk of emotie vervoeren.

Het bewijs? Hoewel vandaag wij vermoedelijk in een visuele wereld leven, wordt de meeste informatie nog afgekondigd in geschreven vorm, waar de vocale verscheidenheid en het kinetisch gedrag geen rol spelen. Zelfs nog hoofdzakelijk schrijft „interactief“ Internet. De overgrote meerderheid van mensen die het Net surfen doet dit het zoeken van teksten, zij waarmee via hyperlinks kunnen in wisselwerking staan, maar het is nog hoofdzakelijk tekst.

Eveneens met een toespraak. Als uw woorden onbekwaam zijn om uw bericht over te komen, dan zal geen hoeveelheid gebaren en tonal variaties het voor u doen. U bent nog verplicht om uw informatie zorgvuldig te structureren en „le mot te zoeken juste“ (de beste woorden of de uitdrukkingen) om uit te drukken wat u wilt zeggen.

Zo enkel wat beslist dit „7%“ werkelijk betekent?

De oorsprong van dit vijandige gezegde is een verkeerde interpretatie, zoals het gezegde de „uitzondering die de regel“ bewijst. Dit is iets andersmensen zegt zonder het te onderzoeken. Als u gelooft dat dit eigenlijk waar is, zal ik aan het eind van dit artikel aantonen dat het niet is. Maar eerste dingen eerst.

In de jaren '60 voerde Professor Albert Mehrabian en collega's bij de Universiteit van Californië, Los Hoeken (UCLA), studies in menselijke communicatie patronen uit. Toen hun resultaten in professionele dagboeken in 1967 werden gepubliceerd, werden zij wijd doorgegeven in de massamedia in afgekorte vorm. Omdat de cijfers zo gemakkelijk zich waren te herinneren, vergaten de meeste mensen over wat zij werkelijk betekenden. Vandaar, waren de mythe dat de mededeling slechts mondelinge 7% is en non-verbal 93% geboren. En wij hebben sinsdien geleden aan het.

Het feit is, het onderzoek van Prof. Mehrabian's niets had met het geven van toespraken te doen, omdat het werd gebaseerd op de informatie die in één enkel woord zou kunnen worden vervoerd.

De onderwerpen werden gevraagd om aan een opname van de stem van een vrouw te luisteren zeggend het afzonderlijke woord “ misschien ” drie verschillende manieren om 1) te vervoeren het houden van,) neutraliteit 2, en 3) niet houdend van. Zij werden ook foto's van het gezicht dat van vrouwen getoond de zelfde drie emoties vervoert. Zij werden toen gevraagd om de emoties die in de geregistreerde stem worden gehoord, die in de foto's samen wordt gezien, en allebei te veronderstellen. Het resultaat? De onderwerpen identificeerden vaker correct emoties 50% van de foto's dan van de stem.

In de tweede studie, werden de onderwerpen gevraagd om aan negen geregistreerde woorden, drie gemoeten het houden van (honing, beste, dank) vervoeren, drie neutraliteit (misschien, werkelijk, oh) te vervoeren, en drie te luisteren om het niet houden van (trek bruut, vreselijke ’ t aan,) te vervoeren. Elk woord werd uitgesproken drie verschillende manieren. Wanneer gevraagd om de emoties te veronderstellen die worden vervoerd, bleek het dat de onderwerpen meer door de toon van stem dan door de woorden zelf werden beïnvloed.

Prof. Mehrabian combineerde de statistische resultaten van de twee studies op de proppen kwam met nu beroemd - en famously verkeerd gebruikt - beslist dat de mededeling slechts mondelinge 7% en non-verbal 93% is. De non-verbal component werd samengesteld uit kinetisch gedrag (55%) en toon van stem (38%).

Eigenlijk, is het onjuist om dit een „regel“ te roepen, zijnd het resultaat van slechts twee studies. De wetenschappers dringen gewoonlijk op veel meer bevestigende studies aan vóór vraag om het even wat een regel.

Meer aan het punt, de conclusie van Prof. Mehrabian's was dat voor inconsistente of tegenstrijdige mededelingen, het kinetisch gedrag en de tonaliteit nauwkeurigere indicatoren van het betekenen en emoties kunnen zijn dan de woorden zelf. Nochtans, was hij nooit de resultaten van plan op normaal gesprek van toepassing te zijn. En niet zeker aan toespraken, die nooit zouden moeten inconsistent of tegenstrijdig zijn!

Zo wat kunnen wij van dit onderzoek om ons betere sprekers worden te helpen leren?

Fundamenteel, niets. Wij moeten nog op welke goede orators vertrouwen altijd het hebben geweten. Een toespraak die verward is en gedesorganiseerd een slechte toespraak is, geen kwestie hoe goed wordt het geleverd. De essentie van een goede toespraak is wat het zegt. Dit kan door vocale verscheidenheid en aangewezen gebaren worden verbeterd. Maar deze zijn hulp, niet primair.

Geen minder een gezag dan Internationale Toastmasters, een club wereldwijd gewijd aan het verbeteren van het openbare spreken, de eerste vier hoofdstukken van het handboek van zijn beginner wijdt aan het organiseren van de toespraak zelf. Slechts in Hoofdstuk betreffen 5 zich en Hoofdstuk 6 het met kinetisch gedrag en vocale verscheidenheid.

Ik weet niet het hoe te om het relatieve belang van mondeling tot non-verbal te kwantificeren in het leveren van toespraken. Maar ik heb zonder twijfel dat mondeling (wat u eigenlijk) zegt moet door een brede marge overheersen.

Nu, wat over dat andere oft-geciteerde misvatting de „uitzondering die de regel“ bewijst?

Als u voor een ogenblik nadenkt, zult u realiseren dat een uitzondering een regel kan nooit bewijzen; het kan het slechts weerleggen. Bijvoorbeeld, wat gebeurt wanneer iemand wordt onthoofd? Hij sterft, juist? En wij weten dat deze regel houdt, omdat minstens eens in geschiedenis toen het hoofd van iemand weg werd gehakt, hij niet stierf!

Het probleem is niet met het gezegde, maar met de taal. In het oude Engels „blijkt“ de term die moet om testen, niet om te bevestigen zoals het vandaag. Zo betekent het gezegde werkelijk: „Het is de uitzondering die de regel“ test. Als er een uitzondering is, dan is er geen regel, of minstens is de regel niet totaal.

De inheemse Engelse sprekers zijn niet alleen in het voortzetten van aan mond deze onzin; in een andere talen is het nog slechter. Bijvoorbeeld, zeggen de Fransen de „uitzondering die de regel“ (La van l'exceptionqui confirme règle) bevestigt, waarschijnlijk omdat het van het Engels verkeerd werd vertaald. Dit is vrij onmiskenbaar, verlatend geen ruimte voor twijfel. Maar het is nog verkeerd.

Hieronder vermeld zijn meer artikelen met betrekking tot het bovengenoemde artikel van de „het Openbare Spreken“ artikelcategorie.

Mensen geinteresseerd in het bovengenoemde artikel „Debunking de 7 de verwante percentenRegel, Publiek dat Schadelijkste Mythe spreekt“ zijn ook geinteresseerd in de hieronder vermelde artikelen: